Bandera piratów
Czarna flaga ma wiele mniej lub bardziej realistycznych znaczeń, dlatego też posiada w sobie wiele przekazów i reprezentuje wiele osób, czy też grup społecznych. Niegdyś w kulturze ludowej piratów uznawało się za ucieleśnienie buntu, walk na morzu oraz braku praworządności, a takie wyobrażenia o nich miała przede wszystkim klasa rządząca. Ta niechęć spowodowała, że wybrali sobie oni specyficzną flagę o kolorze czarnym, która miała uosabiać nędzną egzystencję, walkę, a także strach. Tego typu czarnej bandery irackiej zaczęto używać między piętnastym a szesnastym wiekiem, zaś z biegiem czasu flaga ta zasłużyła sobie na miano tej, która ma specyficzny dar zastraszania swych potencjalnych ofiar.
Koszmarne wrażenie na czarnej pirackiej fladze potęgowała przede wszystkim biała czaszka, u dołu której znajdowały się skrzyżowane piszczele. Osoby widzące piracki czarny symbol traciły chęć stawiania jakiegokolwiek oporu, i pogrążały się w wszechogarniającym strachu, oraz ogromnej pełnej napięcia panice.
Czarna flaga w wojnie secesyjnej
Czarna flaga stanowi symbol, godło i jak się okazuje pełni kluczową rolę w historii. Znana jest ona głównie z wojny secesyjnej, która cechowała się ogromna zaciekłością i walecznością. Wywieszenie czarnej flagi podczas wojny secesyjnej, miało jedno podstawowe znaczenie, a mianowicie miała ona sygnalizować fakt, że oddział żołnierzy, który jest jej posiadaczem, nie okazuje nawet najmniejszej litości dla swych wrogów, a także nie oczekuje jej w stosunku do samych siebie. Bardzo często opis czarnej flagi pojawia się jeśli czytamy wypowiedzi na temat wojny secesyjnej, zaś niejednokrotnie pojawia się w opisach walk, które toczyły się na Południu i Północy.
W tym okresie istniały oddziały żołnierzy, którzy nie brali jeńców wojennych do niewoli, lecz torturowali i zabijali je na miejscu walk. Czarna flaga wywieszona przez tych żołnierzy odbierana była przez wrogów, jako atrybut nieuchronnej śmierci, zagłady i wszechobecnego zniszczenia. Proceder ten został szczególnie ostro potępiony po zakończeniu wojny secesyjnej.
Historia czarnych flag
Historia czarnej flagi, sięga bardzo długiego okresu historycznego, ponieważ po raz pierwszy podnieśli ją w marcu 1831 roku kopacze we Francji, którzy w ten sposób chcieli walczyć o swe prawa, i dać kres wyzyskowi robotników. Ten czarny sztandar, posiadał wymalowane na sobie hasło, jakim było: praca albo śmierć. Owa pierwsza manifestacja, w której wykorzystano czarną flagę zakończyła się tragicznie ponieważ wszyscy jej uczestnicy zostali skazani na śmierć poprzez ścięcie na gilotynie.
W odpowiedzi na ten czyn wybuchło ogólnonarodowe powstanie, w którym czarna flaga stała się symbolem nędzy, rozpaczy, braku nadziei robotników, którzy byli gotowi zginać w walce o swe prawa, aniżeli cierpień ciągłą niesprawiedliwość, ucisk i wyzysk w pracy. Dziś opisując znaczenie czarnej flagi uważa się ją za symbol robotniczej nędzy, głodu, rozgoryczenia oraz ciągłej rozpaczy, w której nie ma miejsca na nawet nikłą iskierkę nadziei, na lepsze jutro. Powszechnym znaczeniem czarnej flagi sa też strajki i manifestacje.